03 · Als AI een andere AI gaat instrueren
Onze samenwerking liep steeds beter. Alleen werd de advies-chat inmiddels zó lang dat ik de grenzen van ChatGPT begon te verkennen. Hoeveel gesprekken, afspraken en voorgeschiedenis kon zo'n chat eigenlijk verwerken?
OpenAI kende daar een limiet voor. En die ontdekte ik niet voorzichtig — ik liep er keihard tegenaan.
Er moest dus een opvolger komen. Een tweelingbroertje van de advies-chat. Dezelfde AI, dezelfde mogelijkheden, maar zonder onze gezamenlijke voorgeschiedenis. In alle opzichten gelijk. En toch niet.
Geen probleem, dacht ik. We maken gewoon een goede overdracht.
Wat geef je een tweelingbroertje mee?
De nieuwe advies-chat kende onze afspraken niet. Hij wist niet hoe we het werk hadden verdeeld, welke onderdelen van de website al klaar waren en waarom ik sommige dingen bewust níét wilde veranderen. Dat moest ik hem dus allemaal opnieuw vertellen.
Daar zat ook veel ervaring tussen die niet in één technische beschrijving paste. Mijn voorkeur voor rustige bediening bijvoorbeeld. En de afspraak dat een toekomstig idee nog geen bouwopdracht was. Voor mij was dat allemaal vanzelfsprekend geworden. De nieuwe chat had die gesprekken niet meegemaakt.
Daarvoor hadden we onze projectdocumenten. De workflow beschreef de rolverdeling. De projectstatus hield bij wat al gebouwd was en wat nog openstond. De verteltoon moest overgedragen worden. En verder heel praktisch: maak één direct kopieerbare Work-opdracht, die ik vervolgens aan onze bestaande work-chat kon geven. Zo kreeg de nieuwe advies-chat niet alleen te horen wát er moest gebeuren, maar ook hoe we dat deden.
Toch ging het bij de eerste opdracht al mis. De nieuwe advies-chat wilde een nieuwe Work-chat laten beginnen, terwijl we juist met onze bestaande work-chat verder werkten. Die had het project immers al onder handen. Ik vroeg om een opdracht voor die collega, niet om nóg een collega.
Dus ging ik terug naar de oude advies-chat. Of hij zijn opvolger nog even kon uitleggen hoe onze samenwerking werkte. De oude chat formuleerde de instructie, ik bracht die naar de nieuwe en controleerde vervolgens of de volgende opdracht wel de goede kant op ging.
Instructies voor instructies
Het werd steeds gekker. AI hielp AI met het maken van instructies voor nóg een AI. En ik zat ertussen om te controleren of ze elkaar wel begrepen. Dat is toch echt de overtreffende trap van hilarisch.
Dat is toch echt de overtreffende trap van hilarisch.
Er ontstond geen zelfstandig team dat buiten mij om met elkaar overlegde. Ik kopieerde de overdracht en de voorbereide opdrachten zelf naar de juiste chat. Dat klinkt misschien minder futuristisch, maar juist daardoor kon ik blijven zien wat er werd doorgegeven. Een verkeerd begrepen afspraak hoefde dan niet ongemerkt door te reizen naar de uitvoering.
Uiteindelijk verscheen de juiste opdracht voor de bestaande work-chat en konden we verder. Het tweelingbroertje had dezelfde mogelijkheden, maar onze manier van werken moest hij eerst nog leren kennen. Goede overdracht bleek net zo goed onderdeel van het bouwen als goede code.
