360°-beeld · Insta360 X5
Filmen in
360 graden.
Mijn Insta360 X5 legt meer vast dan één kijkrichting. Optiek en software maken het mogelijk om achteraf te kiezen wat ik wil laten zien.
Scroll verder
Insta360 X5 · Techniek
Allereerst:
de techniek.
Wat aan de buitenkant eenvoudig lijkt, wordt mogelijk gemaakt door optiek, sensoren en voortdurend rekenwerk. Klik op een onderwerp om te zien wat er gebeurt, waarom het werkt en wat je daarvan in het beeld merkt.
Twee lenzen, één beeld rondomDe overgang wordt door software gemaakt.
Aan beide zijden van de X5 zit een sterk bolle lens met een zeer grote beeldhoek. De twee opnamen overlappen. Software vervormt en verbindt die beelden tot één rondombeeld: dat samenvoegen heet stitching.
De lenzen kijken vanuit iets verschillende posities. Een voorwerp vlak bij de camera kan daardoor in beide beelden op een andere plek lijken te staan. Rond de overgang kan dat zichtbaar worden als een verschoven rand. Afstand helpt; Insta360 adviseert voor het beperken van zichtbare naden ongeveer een meter tussen onderwerp en camera.
Wat ik daar interessant aan vind, is dat optiek en rekenwerk elkaar aanvullen. De lenzen verzamelen het beeld; de verwerking maakt er een geheel van. Het resultaat oogt vanzelfsprekend, terwijl de onderliggende geometrie dat allerminst is.
8K verdeeld over alle richtingenDe volledige bol is groter dan je uiteindelijke kader.
In 360°-modus kan de X5 opnemen in 8K bij maximaal 30 beelden per seconde. Die resolutie hoort bij het volledige rondombeeld. Kies je daaruit een gewone rechthoekige uitsnede, dan gebruik je slechts een deel van de beschikbare pixels. Een 8K-bron betekent dus niet dat iedere kijkrichting een afzonderlijk 8K-beeld bevat.
Een ruim kader gebruikt meer van de bol; sterk inzoomen verdeelt minder bronpixels over hetzelfde uitvoerbeeld. Daardoor wordt detail zachter. Dit is een wezenlijk verschil met een gewone camera, waarbij de hele sensoropname al grotendeels op de gekozen richting is gericht.
De keuze van de uitsnede is daarmee tegelijk een inhoudelijke en technische keuze: hoeveel omgeving wil je laten zien, en hoeveel detail blijft er voor dat kader over?
- 360°-video
- 8K / 30 fps · 5,7K / 60 fps
- 360°-foto
- Tot 72 megapixel
- Sensoren
- Twee · 1/1,28-inch
FlowState en een rustige horizonStabiliseren zonder bewegende gimbal.
De X5 gebruikt FlowState-stabilisatie en 360° Horizon Lock. Een gyroscoop meet de beweging van de camera. De verwerking kan het rondombeeld vervolgens anders oriënteren, zodat de gekozen kijkrichting minder met die beweging meedraait.
Bij de DJI beweegt een gimbal de camera fysiek. Hier vindt de correctie vooral plaats in het vastgelegde beeld. Doordat ook andere richtingen zijn opgenomen, is er ruimte om een virtueel kader rustig te houden terwijl de behuizing beweegt.
Stabilisatie kan de oriëntatie corrigeren, maar geen detail herstellen dat tijdens de belichting al door beweging is uitgesmeerd. Bij weinig licht blijft de sluitertijd daarom belangrijk. Een rustige horizon en een scherp beeld zijn twee verschillende eigenschappen.
Achteraf bepalen waar je kijktReframing maakt van rondombeeld een gerichte vertelling.
Tijdens een 360°-opname leg je de omgeving vast. Later kies je in de Insta360-app of Insta360 Studio de kijkrichting en beeldhoek. Dat heet reframing. Je verplaatst daarbij geen echte camera; je kiest een virtueel venster in het opgenomen beeld.
Met keyframes leg je op verschillende momenten vast waar dat venster naartoe kijkt. De software laat de richting tussen die punten geleidelijk veranderen. Zo kun je eerst de omgeving tonen, vervolgens naar een onderwerp draaien en daarna weer een ruimer beeld kiezen.
De opname bevat veel, maar een montage hoeft dat niet allemaal te laten zien. Juist de keuze van richting, tempo en duur geeft rust. Het uiteindelijke beeld kan daardoor heel eenvoudig ogen, terwijl er rondom veel meer is vastgelegd.
Een camerastandpunt zonder zichtbare stokDe verbinding tussen optiek en de verdwijntruc.
Een geschikte selfie stick kan in 360°-beelden uit zicht verdwijnen. Wanneer de stok netjes in het verlengde van de camera staat, ligt hij in het gebied rond de verbinding van de twee lensbeelden. Bij het samenvoegen wordt dat gebied verwerkt, waardoor de stok doorgaans niet terugkomt in het eindbeeld.
De camera zweeft natuurlijk niet echt. Een scheve of te brede bevestiging kan zichtbaar blijven, en een schaduw verdwijnt niet automatisch mee. Het effect werkt dus door een specifieke combinatie van standpunt, montage en verwerking.
Het verklaart wel waarom beelden soms lijken te zijn gemaakt door een tweede persoon die een stukje naast je meeloopt. De camera bevindt zich daadwerkelijk verder van het onderwerp; alleen de verbinding ernaartoe is in het resultaat verdwenen.
Licht en kwetsbare lensoppervlakkenKleine details werken door in het hele beeld.
Een rondomcamera neemt ook richtingen mee waar je op dat moment niet naar kijkt. Tegenlicht, een vingerafdruk of een stofje op één lens kan daardoor een groot deel van de opname beïnvloeden. De bolle lenzen steken bovendien uit: die vorm maakt de ruime beeldhoek mogelijk, maar vraagt zorg bij neerleggen en vervoeren.
Bij de X5 zijn de buitenste lenzen vervangbaar. Dat is een nuttig constructiedetail, geen reden om krassen minder serieus te nemen. Vervangen vraagt schoon en zorgvuldig werken; daarna is de afstemming van de twee beelden opnieuw van belang.
Bij weinig licht vraagt een schone lens nog steeds om genoeg belichting. Ruisonderdrukking kan het beeld rustiger maken, maar fijne structuur ook zachter. Ik vind juist die afwegingen interessant: begrijpen welk deel van een resultaat uit de optiek komt, welk deel uit de belichting en welk deel uit de verwerking.
Opgaan in het beeld
Wat mij aanspreekt
in 360 graden filmen.
Met de X5 ligt de kijkrichting niet al tijdens de opname vast. Achteraf kan ik zoeken naar een uitsnede en bepalen welk deel van de omgeving ik laat zien.
Lees verderOver kijkrichting, uitsnede en montage
Bij een gewone camera bepaal je vooraf waar je naar kijkt. Met de X5 wordt een deel van die keuze naar later verplaatst. Het standpunt blijft belangrijk, maar de richting van het uiteindelijke beeld hoeft niet al tijdens de opname vast te liggen.
Dat maakt het terugkijken interessant. Er kan aan de zijkant of achter de camera iets in beeld staan dat aandacht verdient. De opname geeft ruimte om te zoeken naar een compositie, zonder dat ik daarvoor opnieuw op precies die plek hoef te staan.
Bij het monteren kijk ik wat een beeld nodig heeft: een beweging wat langzamer laten verlopen, een kader net iets ruimer kiezen. Kleine ingrepen kunnen bepalen of een opname druk oogt of prettig te volgen blijft.
Ik verwonder mij over de techniek, en de mate van miniaturisatie. Twee lensbeelden worden samengevoegd tot één 360 graden beeld. Daardoor heb ik bij het monteren alle kijkrichtingen beschikbaar, in tegenstelling tot een opname met een gewone camera.
Van lens naar kijkrichting
Hoe een rondombeeld
wordt opgebouwd.
Op de foto zie je één van de twee bolle lenzen, boven het scherm. De tweede lens zit aan de andere zijde van de behuizing. De opname is daarmee ruimer dan wat het scherm of een uiteindelijke videouitsnede tegelijk laat zien.
Het principe van 360°
kader
Schematisch: de cirkels staan voor twee overlappende lensbeelden. Het kleine venster stelt je uiteindelijke uitsnede voor; het is geen echte opname.
- Vastleggen
- Beide lenzen nemen tegelijk hun kant van de omgeving op.
- Samenvoegen
- De verwerking brengt de beelden in één gemeenschappelijke rondomweergave.
- Kiezen
- Een virtuele kijkrichting bepaalt welk deel je bezoeker in de montage ziet.
Een bol in een plat bestand.
Een 360°-beeld wordt vaak opgeslagen als een brede, platte weergave: een equirectangulaire projectie. Dat lijkt op een wereldkaart die de ronde aarde op een rechthoek zet. Boven en onder is de vervorming groot.
Een gewone videouitsnede wordt daaruit opnieuw geprojecteerd naar een gekozen kijkrichting. Daardoor hoeft de kijker die uitgerekte bronweergave niet te zien. In een interactieve 360°-speler kan de kijker zelf de richting veranderen.
Een plat exportbestand blijft een gekozen montage. Dat onderscheid vind ik belangrijk: rondom opnemen geeft mogelijkheden, maar de manier van presenteren bepaalt welke vrijheid de kijker uiteindelijk krijgt.
Van rondombeeld naar montage
Opnemen, en achteraf
bepalen wat je ziet.
Na de opname begint eigenlijk een tweede fase. De camera heeft het materiaal vastgelegd, maar in de montage bepaal je pas wat de kijker daarvan meekrijgt, hoe de aandacht zich verplaatst en welk tempo de uiteindelijke video krijgt.
De omgeving vastleggen
Een 360°-camera legt vanuit één vast standpunt de volledige omgeving rondom vast. Achteraf kun je vrij bepalen in welke richting je kijkt en welk deel van het beeld je gebruikt. De positie van de camera zelf blijft echter hetzelfde en bepaalt dus het perspectief.
De blik begeleiden
Kies een beginrichting en stel daarna een volgend aandachtspunt in. Keyframes zorgen ervoor dat de virtuele kijkrichting geleidelijk van het ene punt naar het andere verschuift, alsof iemand de camera werkelijk in die richting draait.
Een vorm kiezen
Je kunt van een 360°-opname een gewone video maken, waarbij je zelf bepaalt waar de kijker naar kijkt. Je kunt de opname ook als echte 360°-video tonen, zodat de kijker zelf rond kan kijken. Dat zijn twee heel verschillende manieren van kijken.
Technische bronnen & beeldverantwoording
Verder kijken
