Pioniersjaren · KIM-1
De KIM-1.
Ik ben een nakomertje. Daar kleven ook voordelen aan. Ik was ongeveer elf toen mijn ruim dertien jaar oudere zwager mij liet kennismaken met de KIM-1.
Scroll verderBeeldbron
Compositie van vier bronfoto’s: TRS-80 Model I System — Dave Jones; witbalans Medvedev (CC BY-SA 4.0); MOS KIM-1 — Rama & Musée Bolo (CC BY-SA 2.0 FR); Commodore 64 — Evan-Amos (publiek domein); Sinclair ZX81 — Evan-Amos (CC BY-SA 3.0). Bewerking: met AI samengesteld, achtergronden verwijderd, licht en plaatsing afgestemd. De samengestelde beelden worden aangeboden onder CC BY-SA 4.0: desktopbeeld en mobiel beeld.
Eind jaren zeventig
De KIM-1.
Een raadselachtig begin.
Dit computertje had een hexadecimaal toetsenbordje. De resultaten verschenen op een led-display met zes cijfers. Geen beeldscherm zoals we dat nu kennen, geen muis en geen vensters. Wel een printplaat met een processor en een heleboel mogelijkheden die ik toen nog niet begreep.
Er zat een eenvoudig monitorprogramma in waarmee je geheugenadressen kon raadplegen en schrijven, in- en uitvoer kon aansturen en feitelijk kon programmeren. Zelfs foutzoeken hoorde erbij: je kon instructies stap voor stap laten uitvoeren.
Elk segment van de displays kon worden aangestuurd. Daardoor waren er zelfs eenvoudige spelletjes voor in omloop. Maar als elfjarig binkie viel het kwartje niet — ja, die waren er in die tijd nog. Wat daar nou zo leuk aan was?
Raadselachtig. Maar het was mijn eerste kennismaking met iets wat je een computer zou kunnen noemen.
Een kijkje onder de motorkap
De MOS 6502.
Op zo’n piepklein stukje silicium zat een heel netwerk van transistors, verbindingen en schakelingen. Onder de microscoop werd die verborgen wereld ineens zichtbaar: fijne lijnen, herhalende patronen en structuren waar je oog in kon blijven verdwalen. Dat uit zoiets kleins een werkende computer kon ontstaan, blijf ik wonderlijk vinden. Het rekenwerk kreeg ineens iets tastbaars.
Pioniersjaren
